Red Roads

Shark Rescue

2012-02-16T12:20:00.010+11:00

Van ‘t weekend eens een duikje gemaakt in Manly Cove, waar de Ferry aankomt. Er is daar een zwemstrandje afgeschermd door een ‘Shark Net’ en op dat net zitten leuke klein beestjes als zeepaardjes, octopusjes en pygmy leather jackets. Er is veel ophef in Australië over het nut van Shark Nets, want in de meeste netten zitten gaten zo groot als een walvis en sommige netten (zoals voor Manly beach) zijn niet eens aansluitend, maar drijven in het water als een soort schotten.

Of die netten echt bescherming bieded tegen aanvallen van haaien op je spelende kindjes is dus erg twijfelachtig. Waar geen twijfel over bestaat is het feit dat de netten een slachting aanbrengen onder 99.99% van de haaien (en andere zeebeesten zoals schildpadden en dolfijnen) die geen vlieg kwaad doen. Tijdens onze duik in Manly Cove zagen we een jonge Port Jackson Shark met zijn hoofd verstrikt in het net. Misschien zat hij er al dagen. Gelukkig voor de Port Jacksons hoeven ze niet te zwemmen om te kunnen ademen, anders had hij (of zij) al lang dood geweest. Maar nog gelukkiger voor deze jonge haai was dat wij in de buurt waren!

Ray hield het beestje met twee handen beet, terwijl ik het net voorzichtig van zijn kieuwen en kop probeerde af te halen, wat nog niet mee viel. Dit kleine examplaar van zo’n 70 centimeter had toch nog behoorlijk wat kracht, het is één grote spier. Maar na wat tegenstribbelen in het begin liet de haai zich losmaken en zwom hij zonder om te kijken, langzaam en elegant van ons weg.

Vervolgens moest Ray mij losmaken want mijn scuba tank zat intussen ook verstrikt in het net.

Vanuatu

2012-01-15T21:13:00.028+11:00

Elk nadeel heb ze voordeel. Het voordeel bij het nadeel dat Sydney zo ver weg ligt van de rest van de Westerse wereld, is dat het weer relatief dicht bij idyllische Pacifische eilandgroepjes ligt. Vanuatu is zo'n archipel, iets meer dan drie uur vliegen en je bent er. Vanuatu is een verzameling mooie ongerept eilandjes en los van wat cruiseschip vee (netjes bijeengedreven in mini-vans en duidelijk herkenbaar aan hun polsbandjes en identieke badhanddoeken), zie je er weining andere toeristen.

Eerst hebben we 5 dagen in een strandhutje gebivakkeerd waar niets anders te doen was dan snorkelen en duiken op maagdelijke koraalriffen en inktblauwe drop-offs, vervelend!

Vanuatu onder water

Ze hadden ook een turtle blijf-van-me-lijf huis, waar ze kleine Hawksbill schildpadjes groot en sterk laten worden, voorzien van een 'tag' en dan uitzetten.

Het was leuk om de honden krabbetjes te laten vangen die we dan vervolgens aan de schildpadden konden voeren.

Maar echt spectaculair werd het pas toen we een binnenlandse vlucht namen naar Tanna, een iets kleiner eilandje ten zuiden van het hoofdeiland. Op Tanna hebben we op de rand van de krater naar een natuurlijke vuurwerkshow gekeken die de vulkaan Mount Yasur produceert. De lava koeienvlaaien spoten honderden meters de lucht in, je kon de drukgolven en hitte van de explosies voelen en de sulfur-dampen ruiken.

Waar we niet meer aan toegekomen zijn is het eilandje Espiritu Santo, waar onder het wateroppervlak een enorm arsenaal aan Tweede Wereldoorlog materiaal ligt, waaronder een gigantisch 'cruiseschip' de Coolidge, die gebruikt werd om soldaten te vervoeren, maar die op een 'vriendelijke' mijn liep. Volgende keer een lang weekend Santo dus!

Bandieten

2011-12-12T14:49:00.003+11:00

We hebben een nieuw huisdier! Vorig jaar hadden we een Ringtail Possum in onze tuin, dit jaar is het een Long Nosed Bandicoot. Dit nachtdiertje lijkt op een muis, heeft een neus zo lang als de slurf van een olifant en hopt als een kangaroo. En hij houdt van barbeque-en, want hij komt alleen tevoorschijn als wij buiten aan het eten zijn. Ze zijn een bedreigde diersoort, tenminste de lokale populatie hier op North Head. Maar het zijn ook bandieten die Bandicoots. De achtergebleven lege bordjes vlogen door de tuin en de sateh saus spatte over de tegels na onze BBQ zaterdagavond. Maar ja, je mag niet ingrijpen in het leven van een bedreigde diersoort he.

Banksy @ Cockatoo Island

2011-11-26T19:41:00.000+11:00

Office with a view

2011-11-08T20:04:00.005+11:00

Vandaag een pod met 20 dolfijnen en de afgelopen weken elke dag een paar walvissen gespot vanaf mijn bureau. Het houdt je af en toe wel een beetje van je werk, maar gelukkig ben ik de enige in de organisatie, de overige collega's worden niet echt warm of koud van een dolfijntje hier of een walvisje daar en de meeste hebben dan ook nog nooit een walvis of dolfijn gezien. Dat is een heel verschil met mijn werk bij het Manly Environment Centre. Maar vergeleken bij die vijver in Zoetermeer moet ik zeggen dat het uitzicht de laatse jaren wel verbeterd is. Tegenwoordig ben ik betaald aan het whale watchen!

Vis in de fles

2011-11-04T19:38:00.005+11:00

Hond in de pot, kat in de zak, vis in de fles:

Niet swaffelen op de dixie!

2011-10-24T20:41:00.007+11:00

Het leukste festival van het jaar zit er weer op. Geen gedrang voor het podium, geen lange rijen voor een biertje, niet kramperen, maar goede muziek, humor, een ruime camping, mannen met baarden en een adembenemend uitzicht: dat is Kangaroo Valley Folk Festival. Dit jaar liedjes over zieke honden, moisturizers, back up plans, liedjes in het Papoea Nieuw Guineaans en zowaar ook eentje in het Nederlands.

"While some blame the disintegration of the Netherlands' political coalition in support of the war, in fact is was my proscription of Dixie swaffelen that broke the will of te Dutch military, and they withdrew from the Uruzgan province in August 2010." ...aldus liedjesmaker Fred Smith, die een tijdje in Afghanistan heeft doorgebracht.

Go Manly!

2011-10-03T21:38:00.006+11:00

Hij is BINNEN! Eerst in de zeilclub naar de wedstrijd gekeken en daarna de stad in om te rellen en wat winkels te plunderen, want wij zijn de gekste!! De hele nacht 'no one likes us, we don't care gezongen' en Ray is zelfs door de portier van een tentje geweigerd omdat ze 'Too Intoxicated' leek volgens de kleerkast.

Bloed, zweet en tranen kostte het...maar we hebben hem, DE CUP, issie niet mooi?

Charlotte

2011-09-18T18:42:00.008+10:00

Charlie heet eigenlijk Charlotte en na haar verblijf in de dierentuin is ze vorige maand weer in de zee uitgezet. Ze wilde het water niet in en bleef tegen de benen van haar verzorger zitten, niet zo gek als je bedenkt dat de watertemperatuur vorige maand nog maar 16 graden was. Of misschien vond ze het wel best in de dierentuin waar ze op vaste tijdstippen haar visje kreeg en zich niet zorgen hoefde te maken over zeeleeuwen en haaien. Uiteindelijk is ze toch in de zee gegaan en niet meer teruggekomen. De plaatselijke pinguinvrouw zei vorige week dat ze ons eigenlijk had moeten uitnodigen bij de uitzetting. Ja mooi verhaal, we redden er volgende week wel weer eentje, joh.

Port Jackson Shark Mating Season

2011-08-30T17:05:00.008+10:00

Oei, het water is maar 17 graden, maar we moesten toch even de Port Jackson Sharks bekijken, want het is weer paartijd voor deze mooie beestjes. De mannetjes zwemmen nieuwsgierig naar je toe, ff checken wie of wat je bent. De vrouwtjes liggen een beetje in het zand te wachten. Eigenlijk net als in de mensenwereld dus.

En hier en daar zie je spiraalvormige eieren liggen.

En nog een close encounter:

Kleine ettertjes

2011-08-12T13:21:00.007+10:00

Bij het zien van die riots in de UK moest ik steeds denken aan 'Trouble Every Day' van Frank Zappa. Dat lijkt wel gisteren geschreven te zijn, maar is toch al uit 1966, blijkbaar waren ze 45 jaar geleden ook al aan het rellen.

Er zullen wel wat nieuwe wetten aangenomen worden om dit in de toekomst te voorkomen, een hoodie verbod bijvoorbeeld. Kun je in één wet onder brengen met de Boerka, lekker makkelijk!

Maar als we dan toch bezig zijn, laten we dan ook een verbod instellen op reclame voor onzinnige producten zoals merkkleding, smartphones en juwelen. Dat was zo te zien toch de voornaamste reden om los te gaan voor die kleine ettertjes.

Vrolijke noot

2011-08-04T19:58:00.008+10:00

Van de week was ik jarig. Het viel toevallig op de dag dat ik weer eens naar het Nederlandse Consulaat moest, dit keer voor de verkoop van mijn woonboot. Op een of andere manier is het in het Consulaat altijd bloedheet. Of eigenlijk is het in de winter in alle gebouwen in Sydney bloedheet, alsof ze maar geen genoeg van de hitte in de zomer kunnen krijgen. Ik stond daar dus de meest ingewikkelde formulieren in te vullen terwijl ik probeerde de zweetdruppels niet op het papier te laten vallen en was bijna weg gegaan zonder m’n paspoort terug te krijgen. Blijkbaar had de baliemedewerkster ook last van de hitte.

Toen ik eindelijk klaar was en de trein weer in mocht (die ook al iets weg had van een heteluchtoven) kreeg ik een smsje van mijn bank dat mijn bankpas geblokkeerd was wegens een vermoeden van fraude. Nice. Na een eeuwigheid in de wacht gestaan te hebben kreeg ik een uiterst vriendelijke dame aan de lijn en ze sturen me nu een nieuwe pas op. “...and have a nice day.... oww I see it’s you birthday!” Jo, bedankt. Maar ondertussen was ik wel vergeten uit de trein te stappen en zat ik dus vier stations verder.

Op het postkantoor –ik moest die stukken aangetekend versturen- stond er een rij tot aan de deur die veroorzaakt werd door een schreeuwend (ex-?)echtpaar die het arme Aziatische vrouwtje achter de balie aan het uitschelden was. “Marriage certificate”, “Divorce certificate” en “Maiden name” met een hoop bijvoegelijke naamwoorden als Bloody and Fucking kwamen het meeste voor als je zou turven. Ik turfde niet, maar begon wel bloody fucking annoyed te worden.

Na nog een enerverend middagje werken zijn we de stad in gegaan om mijn verjaardag toch nog met een beetje vrolijke noot af te sluiten. Eerst een Grolshje in een klein barretje, toen een cosy Itaaljaans restaurant waar de Oekraïense ober ons jonge Bols jenever uit een hele hippe geïmporteerde fles ingeschonk omdat ie ook vijf jaar in Amsterdam had gewoond en hij het zo leuk vond dat ie weer eens Nederlands hoorde. Jo thanks mate.

Daarna stonden we in de Oxford Arts Factory (een soort Rotown) tervergeefs om ons heen te kijken of er toch niet misschien één andere persoon in het publiek was die ouder of desnoods even oud als ons was, terwijl we naar een bandje luisterden waar we meer van hadden verwacht. Ik vind het prima hoor dat je hebt ontdekt dat “sunny day” op “holiday” rijmt en dat je met je vrienden in de auto naar het strand rijdt, maar om dat nou in je songteksten te verwerken en mij daar ook nog eens mee lastig te vallen? Bah, al die vrolijke noten, een beetje meer zwartgalligheid a.u.b. want zo leuk is het leven nu ook weer niet hé...

Ach ik wordt gewoon oud vrees ik en mijn muzieksmaak verouderd gewoon lekker mee.

I’m old an and tired
I think my parking meter just got expired

Bah, Winter!

2011-07-28T17:51:00.006+10:00

Na wederom een record aan regen vorige week, is het Weer weer wat gestabiliseerd.

Soms missen we Nederland he-le-maal niet.

Erwtensoep

2011-07-10T22:17:00.010+10:00

Sydney blijft verbazen. Vandaag zijn we eens de bush ingetrokken waar ik normaal met een rotgang voorbij scheur naar m'n werk. Na een paar duizend stappen omhoog toch weer een mooi uitzicht als beloning, vrij bizar zo'n park in het midden van de stad.

Aan het eind van het pad kwamen we uit bij de clubgebouwen van de Oostenrijkse, Skandinavische én Neerlandse Australian Club. Even naar binnen gelopen. Zo'n twintigtal oud-Nederlanders met een totale leeftijd van minimaal 1600 jaar waren aan het bingoën. Maar, ze zaten wél aan een Hollandse haring én ze verkochten rookworst! We eten erwtensoep vanavond.

Giant Cuttlefish

2011-06-30T13:43:00.012+10:00

Het Cabbage Tree Bay Marine Reserve, ons huisrif, verandert het hele jaar door. Het paarseizoen van de Giant Cuttlefish is weer aangebroken. Ze worden wel een halve meter lang en groeien tot een gewicht van meer dan 10 kilo. Afgelopen zaterdag zagen we er eentje boven het zeewier hangen om een wederhelft te lokken. Mannetjes nemen een donkerrode kleur aan en hebben opvallende patronen om vrouwtjes te verleiden. Sommige mannetjes nemen de kleur aan van een vrouwtje om dichterbij de vrouwtjes te komen die door een dominant mannetje worden beschermd.

Om al die kleur- en patroon verandering te kunnen doen, heeft de Cuttlefish een groot brein nodig. Als je ze tegenkomt zijn ze vrij nieuwsgierig en helemaal niet schuw. Hopelijk is hun brein ook in staat om duikers van potentiële paringspartners te onderscheiden.

Winter

2011-06-23T18:38:00.010+10:00

De wispelturige herfst is voorbij. De winter is begonnen: 19 graden, zon, een rustige zee en voorbij trekkende walvissen. De aalscholver geniet er ook met volle teugen van.

Lichtjesfeest

2011-06-14T12:17:00.012+10:00

Gisteren op de valreep nog de laatste uren van het Vivid festival 2011 meegemaakt. Rondom Circulair Quay waren lichtinstallaties, onder andere licht projecties op de "zeilen" van het Opera gebouw. Hoogtepunt was de projectie op het Custom House zie hieronder:

Noord Ooster

2011-05-31T18:25:00.003+10:00

Manly, Bower Lane, 6pm

Kaarslicht en muziek

2011-05-30T10:29:00.015+10:00

Vrijdagavond met een koeltas gevuld met wijn en kaas zijn we in Manly naar de kerk gegaan. Nee, niet voor de vrijdagavond preek en ook niet voor een Salvation Army zangavond, maar voor live-muziek zonder religieuze bijbedoeling.

Aan een tafeltje met kaarslicht en onder het genot van onze "Bring Our Own", waren we getuige van een optreden van de zeer goede singer-songwriter Jenny Biddle en de muzikale comedian Luke Escombe. Heerlijk, een kerk vol mensen die geïnteresseerd zijn in muziek en er niet constant doorheen ouwehoeren. Helaas was het derde bandje niet helemaal ons ding: een dertien-in-dozijn overdreven-typjes-soul-karavaan, typisch gevalletje van voor het zingen de kerk uit!

Man at work

2011-05-19T17:45:00.005+10:00

Van de week realiseerde ik me dat ik al weer een jaar aan het werk ben in Australië. Tijd voor een vergelijking. Alhoewel ik nog maar bij één klant heb gewerkt kan ik toch wel iets zeggen over de verschillen met de Nederlandse werkvloer. Inhoudelijk moet ik bekennen dat mijn werk eigenlijk voor 90% hetzelfde is als in Nederland, maar hieronder een kleine opsomming van wat ik ben tegengekomen aan verschillen:

- Australiërs houden ervan zichzelf in the dekken. Elk mailtje dat er enigszins toe doet wordt met een CC waslijst verstuurd.

- Ze gaan hier beter gekleed. Stropdas is gelukkig niet verplicht, maar ik kan niet meer in m’n vrijetijdskloffie aankomen zoals ik in Nederland gewend was. Hmm.

- Ze gebruiken hier (nog) meer afkortingen dan in Nederland. Zo kan iemand aan me vragen: “Hey Greenie, on your way to the CBD in the arvo, could you pass the doco to the coy re. PNG?”. Ik ben er nu dan ongeveer achter wat ze bedoelen:
“Hello environmentally friendly person, could you on your way to the Central Business District in the afternoon, hand over the documentation to the company regarding Papua New Guinea?”. Ach, het went.

- Er is geen kantine! Lekker naar buiten en een vers broodje halen, of gewoon een complete maaltijd. En als je daar een biertje of wijntje bij drinkt kijkt niemand daar raar van op.

- Ze houden hier van echte koffie! Geen slappe bakkies afwaswater, maar goeie machines die echt bonen vermalen. En dan nog gaan de meeste mensen hier ’s morgens even naar buiten voor een nóg beter bakkie bij een van de vele koffietentjes.

- De werkvloer is meer multi-culti. Maar misschien moet ik zeggen: er lopen hier veel Indiërs en Aziaten rond. En een groot deel van de andere nationaliteiten is (net als ik) verse import.

Nederland ow, ow Nederland

2011-05-10T17:36:00.004+10:00

Vierentwintig uur vliegen, file, familie, vrienden, voetbal, zon, zuurkool, worst, karnemelk, bitterballen, kroketten, kroegie, wit-bier, haring, paling, roti, SS Rotterdam, Motel Mozaique, Kuip, Koninginnedag, nog meer zon, strand (Strand?? JA Strand!), Schiphol, traantje, vierentwintig uur vliegen.... en weer thuis.

Tot over een tijdje!

Can't you hear, can't you hear the thunder?

2011-03-30T16:01:00.004+11:00

Manly, Fairy Bower, 3pm

Rainbow Shelley Beach

2011-03-29T13:58:00.001+11:00

Blues in the mist

2011-03-20T11:04:00.008+11:00

Afgelopen weekend hebben we het Blue Mountains Folk, Blues and Roots festival bezocht. Geen mooie vergezichten over de Blue Mountains deze keer. Het zicht was maximaal drie meter en daarbij viel de regen met bakken uit de lucht. Lekker festival weertje dus.

Ondanks deze omstandigheden nog goede optredens gezien van de Ierse Luka Bloom, de uit Nederland overgevlogen Christof (nooit van gehoord) en Graveyard Train uit Melbourne. Wegens natte voeten, koude neuzen en een lege pan gluhwein hebben we voortijdig het festivalterrein verlaten. De Canadese, Ierse en Schotse artiesten voelde zich erg thuis en wij hebben alvast kunnen wennen aan het Nederlandse weer.

Sea horse

2011-02-21T14:14:00.001+11:00

Chowder Bay, Sydney harbour

Charlie

2011-01-24T14:52:00.017+11:00

Zaterdagavond onder de schemering van de volle maan zagen we zijn silhouette. Zwartwit gekleed probeerde hij in de golven overeind op zijn rots te blijven. Was hij verdwaald? ziek? Een buik vol plastic? In ieder geval was hij volkomen uitgeput. Dichterbij gekomen bleef hij zitten en konden we hem aanraken. Zonder tegenstribbelen, althans met een liefdevol pikje in de arm, liet hij zich naar de veilige beschutte omgeving van een doos brengen. Eindelijk kwam hij tot rust.

Rond middernacht is hij opgehaald door onze vriend Dave the Pirate. We hebben hem een blikje tonijn meegegeven. Charlie de pinguin zit nu bij te komen in Taronga Zoo.

We hopen dat hij snel weer de zee in kan.

Agonised man wearing spiderman suit drives 4WD into RTA office killing 9

2011-01-15T10:49:00.004+11:00

Had zomaar de kop in de Manly Daily kunnen zijn vandaag. De RTA is de RDW van New South Wales (NSW), verantwoordelijk voor het afgeven van rijbewijzen en nummerplaten. Omdat West Australië (WA) in een ander land blijkt te liggen dan New South Wales, moest ik een tijdje terug mijn rijbewijs om laten zetten. Zowel het WA rijbewijs waar ik al een jaar mee had rondgereden als mijn in Nederland aangeschafte internationale rijbewijs bleek hier niet geaccepteerd te worden. Nee, nee, mijn Nederlandse rijbewijs moesten we naar een door de RTA aangewezen vertaler brengen, die een godsvermogen vroeg voor deze helse klus. Eens kijken... voornaam, naam, plaats afgifte, poeh poeh... De man achter het loket had zichtbaar plezier in de geërgerde uitdrukking op onze gezichten.

Vorige week werd ’t allemaal nog veel erger. Het ‘importeren’ van een auto vanuit WA naar NSW blijkt een unicum te zijn. Vijfendertig formulieren en zes bezoeken aan de RTA later vertelde onze “vriend” (want op één of andere manier hadden wij bijna altijd dezelfde vrolijke Frans die thuis een ongelooflijke kenau als vrouw moet hebben en zich daarom helemaal lekker in zijn werk kan uitleven) dat we toch echt moesten bewijzen dat we wel netjes wegenbelasting hadden betaald in WA. Het bonnetje was niet genoeg, nee, we moesten het officiële formuliertje hebben dat naar ons postadres in WA was gestuurd.

Door een speling van het lot (en met dank aan onze vrienden in Perth en een welwillende collega) kregen we dit formuliertje uiteindelijk in handen en gingen we vol goede moed weer naar de RTA waar we de volgende klap in ons gezicht kregen. De “Blue Slip”, een soort APK die alleen in NSW nodig is (verder nergens in Australië) was niet goed ingevuld door de enige Blue-slip-geautoriseerde garage in Sydney. Er waren wel drie van de 824 velden niet of niet-volledig ingevuld! Schande!! En of we weer ff naar de andere kant van de stad konden rijden om een nieuwe te halen. Zal ik mijn 4WD eens lekker in jullie voorhoofd parkeren!?

De monteur die de nieuwe blue slip moest tekenen was net ff bij de dokter en toen we een dag later terugkwamen kon zijn collega de blue slip niet meer vinden in een kantoortje dat leek te zijn verwoest door een overstroming uit Queensland. Na een half uurtje, gutsend van het zweet, haalde ketelpak onze blue slip onder een meter papier en pizzadozen vandaan. Nadat we zelf nog met een loep de blue slip nagekeken (en zelfs stiekem verbeterd) hadden konden we weer een nummertje bij de RTA gaan trekken.

Vanmorgen is het dan toch geluk, we hebben NSW nummerborden. Ze zijn pisgeel.

Barbier

2011-01-02T10:56:00.015+11:00

Van de week moest de auto voor een beurt naar een obscuur bedrijvenpark. Achter een sjieke showroom bevond zich de service afwerkplek en daar weer achter zat ie: een originele Armeense barbier. Omdat we wel van een risicootje houden besloten we naar binnen te gaan bij deze meneer. We kwamen in een rommelig kamertje dat voor het laatst was schoongemaakt door zijn vrouw waarvan ie 13 jaar geleden was gescheiden. Op de grond lagen gekrulde witte plukken haar die waarschijnlijk van een andere oude meneer waren geweest. Of van een hond.

Ik ging zitten en de uiterst vriendelijke Armeniër zette zijn verroeste schaar in mijn dikke haar terwijl hij uitbundig begon te vragen hoelang we al getrouwd waren en hoeveel kinderen we al hadden. “…well maybe next year!” riep de man met uitgesproken porum terwijl zijn gouden kettinkje er vrolijk op los bungelde.

Het gesprek ging vervolgens over de Armeense genocide en zijn familie in Amsterdam. Omdat wij ook “from Emsterdem“ (neeee Rotterdem!) waren, moesten we beslist zijn bakkie Armeense koffie proberen waarin je lepeltje rechtop bleef staan (letterlijk, van de drab) en kreeg Ray een Armeense sigaret die naar droge stro smaakte. Met tranen in onze ogen namen we afscheid.

2011

2011-01-02T10:39:00.003+11:00

Sydney => Hobart

2010-12-28T10:11:00.014+11:00

Vorig jaar waren we getuige van de finish, dit jaar de start. De barre weersomstandigheden in The Bass Strait hebben al vijftien boten doen afvallen en twee bemanningsleden overboord doen vallen. Gaat de Wild Oats bemanning als eerste aan het Tasmaanse bier? http://rolexsydneyhobart.com/default.asp

Cannon Bird

2010-12-15T15:16:00.003+11:00

Southhead, Sydney

Ray Travel II

2010-12-10T15:39:00.002+11:00

Broer bedankt!

Ray Travel

2010-12-10T14:04:00.003+11:00

Geachte Ray Travel gast, hartelijk dank voor uw boeking naar Australië! Hierbij ontvangt u van ons de reisbeschrijving van een onvergetelijke trip:

07 nov: U wordt opgehaald vanaf Sydney International Airport en per luxe auto naar uw slaapadres in Manly gebracht.
08-16 nov: Vrij programma. Bijvoorbeeld te besteden met een bezoek aan het centrum van Sydney met de befaamde Manly Ferry en onbeperkt kantduiken en BBQ-en.
17-25 nov: Binnenlands vlucht naar Cairns, Queensland. Na een dag Cairns bezichtigd te hebben wordt u vroeg in de morgen opgehaald en vertrekt u met een éénmotorig vliegtuigje naar Lizard Island waar u aanmonstert op de Spirit of Freedom voor een 4-daagse live-aboard in het Great Barrier reef. Na terugkomst in Cairns vertrekt u per huurauto via Port Douglas naar het Daintree Rainforest (vergeet uw paraplu niet!)
28 nov – 01 dec: Autotrip naar Port Stephens waar u ondermeer wilde Kangaroes kunt aaien en met u eigen four wheel drive door één van Australiës meest uitgestrekte zandduinen kunt rijden. Sandboarding behoort ook tot de mogelijkheden.
02-05 dec: Vrij programma in Manly met onder meer een dagwandeltoch op North Head en een bonte avond in Manly’s beroemde Old Boatshed inclusief cocktail en live-muziek.

06 dec: M’n moeder, broer en zijn vriendin weer op het vliegveld gezet...

Banksy at Bondi

2010-12-09T09:42:00.003+11:00

Shark feed

2010-11-26T17:32:00.006+11:00

Vier dagen liveaboard in het noordelijk Great Barrier Reef levert leuke plaatjes op. De haaien voeren is sensationeel maar de echte hoogtepunten waren de prachtige ongerepte koraallandschappen en de diversiteit van de vissen, ook de hele kleintjes.

Vakantie

2010-11-16T18:23:00.001+11:00

Op naar Queensland...

Possum

2010-11-13T17:24:00.005+11:00

De meeste Australiers trekken een vies gezicht als je over possums praat (zelfs in het Manly Environment Center). Ze beschouwen de beestjes als ratten. Wij niet. Een favoriete bezigheid van ons is het voeren van de buurt possums op Shelley Beach, Manly. Appels en kiwi's vinden gretig aftrek. Soms moeten we ze wel uit de vuilnisbak lokken, maar ratten...nee schatten!

4x4

2010-11-03T19:21:00.006+11:00

We hadden afgesproken met Bruce, een fervent 4WD rijder met cowboyhoed en grote verhalen. Na het laten leeglopen van onze banden volgden we Bruce over prachtige zandduinen ten noorden van Sydney naar een zandberg. Vol ongeloof keken we elkaar aan: moeten wij daar vanaf? Ja dus, wij moeten daar van af. Uhh, bovenop de zandberg kijken we bijna verticaal de afgrond in. We gaan de rand over, glijden door het zand en komen weer horizontaal op onze wieltjes terecht, dit is helemaal geweldig!

De volgende keren gaan steeds beter, de zandduinen worden steeds hoger en de pret wordt steeds groter. Uiteraard komen we vast te zitten in het zand en beginnen enthousiast te graven. Na een tijdje komt Bruce eens kijken waar we nou blijven en met één aanwijzing rijden we zo weg, voor niks gegraven. Het 4WD rijden is een vak apart.

Op de hoogste zandberg mogen we het zonder auto proberen. Met een plankje glijden we de berg af. Ook het sandboarden is een leuke bezigheid, afgezien van het feit dat je wel weer naar boven moet lopen. Bovenop de berg zien we nog een pod walvissen wat kunstjes vertonen een paar honderd meter verder in het water. We rijden voldaan weer terug via het strand naar de bewoonde wereld.

Er valt nog genoeg te leren voor een echte outback trip, maar we hebben de smaak te pakken.

Whales

2010-11-03T19:18:00.001+11:00

Afgelopen vrijdag voor de deur in Manly, moeder met kalf.

Kangaroo Valley Folk festival

2010-10-26T17:33:00.003+11:00

Het is weer eens wat anders dan Lowlands, nee het is héél anders dan Lowlands: het Kangaroo Valley Folk festival. Drie dagen optredens van Australische down-to-earth artiesten in het dorpshuis, een tentje en een schuurtje en bij de buitenbar de lokale bevolking die liedjes uit de oude doos speelt op viool en banjo. Iedereen vrolijk en vriendelijk en een biertje niet duur. Ook veel zwevende ‘tree-huggers’ die een beetje zijn blijven hangen in de haren zestig. Eén act die er met kop en schouders bovenuit stak: Mal Webb! Met alleen zijn stem en een loopmachine als instrument maakte hij een heel orkest aan geluiden en liedjes.

Bluebottles

2010-10-05T16:43:00.004+11:00

Het voorjaar is dus begonnen in Australië, da’s fijn. Maar het betekent ook een overgang van koud (da’s relatief dan hé) naar warmer weer. En dat betekent dan aan de oostkust regen. Bah, hadden we toch naar onze vrienden in Perth moeten luisteren en in het droge Western Australia moeten blijven hangen. Vooral als er een noordoostenwind staat wordt veel vochtige lucht aangevoerd. Maar in het zeewater wordt nog iets veel vervelender aangevoerd dan een beetje regen: Bluebottles!

Deze uiterst irritante zeebeestjes, ook wel Portugese Oorlogsschepen genoemd, drijven als een soort ballonnetje op het wateroppervlak en hebben een giftige staart die meer dan 20 meter lang kan worden. Surfers en zwemmers kunnen er pijnlijke beten van over houden, maar ze richten een ware massaslachting aan bij één van onze lievelingsvisjes: de Porcupinefish. Om de paar meter lag er eentje op Manly beach, aangespoeld en verlamd door die blauwe klerebeesten.

They’ve killed Porki! You Basterds!

Magpie Attack

2010-09-30T09:54:00.012+10:00

Australië staat bekend om zijn zeer giftige spinnen en slangen. Als fietser moet je echter iets heel anders vrezen: de Magpie. Ik had eens een bericht gelezen dat deze vogels agressief kunnen zijn naar fietsers, vooral in het broedseizoen. Ik was het bericht al lang weer vergeten, tot ik deze week getuige was van een Magpie-aanval op de fietser voor me. Hij werd plotseling vanuit een boom belaagd door het zwart/witte monster dat maar duikvluchten bleef maken op zijn hoofd. Verbijsterd en ook wel lachend keken wij naar elkaar, wat is dit nou weer! Nadat hij veilig de hoek om was ben ik omgedraaid, heb mijn helm opgezet en heb ik een andere route genomen. Die bastard krijgt mij niet te pakken dacht ik. Volgens het filmpje is de enige oplossing zonder helm fietsen. Ik daarentegen ben tijdens dit broedseizoen eindelijk blij dat ik mijn mooie helm op kan zetten, zeker in die ene straat…

Spring is in the air!

2010-09-22T19:23:00.003+10:00

Na hun winterslaap liggen de Waterdragons weer te genieten van de oplopende temperaturen aan het water op de Marine Parade, net als wij.

No pokies!

2010-09-22T19:12:00.005+10:00

We hebben hem eindelijk gevonden. Een cafe zonder gokkasten en tl-verlichting, maar met barkrukken, intieme verlichting, salt en vinegar chips en een hond. Gelukkig niet in Manly dat zou slecht voor onze lever wezen....

Gotcha!

2010-08-31T14:04:00.010+10:00

Vorige week heb ik meegewerkt aan het project redt de Bandicoot op North Head. North Head is het Nationaal Park naast onze deur. De Bandicoot is een soort grote muis van 30 centimeter met spitse snuit die met uitsterven bedreigd wordt. Dit laatste komt voornamelijk door vossen en katten. En dan met name de slimme katten, de domme zijn onschuldig zo werd mij verteld.

We hebben infrarood camera's geplaatst en daarvoor een paaltje met sardientjes eraan gebonden. Daarna hebben we het filmmateriaal van drie nachten bekeken. Er gebeurd veel in de nacht, al snel komen er beesten in beeld. Bandicoots komen snuffelen, ratten zijn nieuwsgierig en we zien vooral veel posssums. Possums zijn schattige dommige beestjes met bijzondere kwaliteiten, namelijk ze kunnen goed paaldansen. Geweldige beelden van Penny de Possum die als een volleerd danseresje rondjes draait rond het paaltje in een poging iets van de sardientjes naar binnen te werken. Als de zon opkomt bevatten de filmbeelden voornamelijk materiaal van joggende mannen. Ik voel me een beetje genant van al dat bespoineer.

Van mijn mede-bandicoot-redders heb ik geleerd dat de camera's ook prima te gebruiken zijn voor vervelende Kroatische buurvrouwen die je tuin vergiftigen en tegen buurmannen die je geraniums stelen. Snel maar eentje aanschaffen, want ik ben benieuwd wat er in onze tuin zoal rondscharrelt.

Helaas is het doel van die dag om die verdoemde poezen in beeld te krijgen mislukt, waarschijnlijk waren er die nachten alleen domme poezen wakker.

R.

Support your local

2010-08-25T19:40:00.005+10:00

Zaterdag zijn we voor het eerst naar een Rugby wedstijd geweest van de Manly Sea Eagles tegen de Warriors uit Nieuw Zeeland. Dat gaat er wel wat anders aan toe dan zeg maar de doorsnee Feyenoord – Ajax in Nederland. Voor 25 dollar koop je een kaartje bij de kassa en kun je kiezen of je een sjaal van de Sea Eagles of van de tegenstander wilt aanschaffen.

Het stadionnetje dat voor 80% van de 15.000 plaatsen is gevuld, bestaat uit een eretribune met wat skyboxjes erboven, een business tribune en een familievakje. Wij zitten relaxed aan de andere lange zijde op een grasheuveltje met een blikje bier, waar écht bier in zit. De meerderheid van de mensen om ons heen is Manly-supporter, maar er zitten en staan ook een aantal Warrior-supporters. Een uitvak, daar doen ze niet aan.

De wedstrijd gaat zo beginnen, maar eerst moeten de cheerleaders met hun blote benen en mini topje de bolletjes latten wapperen in de kou (want de wedstrijd is ’s avonds). Helaas voeren ze hun show vooral op voor de eretribune zodat wij genoegen moeten nemen met hun toch niet onverdienstelijke achtersten.

Als de meiden zijn uitgewapperd komen de echte kerels het veld op. De wedstrijd begint en wij proberen te achterhalen wat in hemelsnaam de spelregels zijn en onder welke kluwe spelers die stomme ovale bal nu weer ligt. Ik vind het best en ga nog maar eens een biertje halen. Er is wat rumoer en er wordt ‘Boe-hoe-hoe!!’ geroepen, blijkbaar een overtreding. Het blijft bij dit gemoedelijke boe-geroep, geen verwensingen naar Jiddisch sprekende mensen met een hele nare ziekte. Manly wint de wedstijd met 19-16 na eigenlijk de hele wedstrijd achter gestaan te hebben, hoera!

Mr E

2010-08-18T19:38:00.004+10:00

Eels zaterdagavond Enmore theatre Sydney.

Heimwee?

2010-08-09T17:07:00.001+10:00

Oud Rotterdam, Maasdammer, Hollandse Geitenkaas en een Edammertje.........

Cockatoo Island

2010-07-28T17:12:00.003+10:00

Onlangs hebben we Cockatoo Island bezocht, een van de locaties van de Sydney Biennale. Op Cockatoo Island was vroeger een scheepswerf gevestigd waar de gebouwen op het eiland nog steeds aan herinneren. De cockatoos op het eiland zijn verdreven door de meeuwen, de schepen zijn vervangen door kunstwerken, de timmerlieden door artestiekelingen, maar de ferry is gebleven: geheel in stijl brengt een ferry uit de jaren dertig je aan wal.

Vicious visjes

2010-07-20T20:19:00.005+10:00

In het weekend scheen een lekker winterzonnetje dat de temperatuur op ons terras deed stijgen naar 35 graden. Dan wil je maar aan een ding: het water in. Zo gezegd zo gedaan. Nu denk je na en twintigtal duiken op dezelfde plek dat je ondertussen wel alles hebt gezien. Mis. Het is Port Jackson Shark paarseizoen en ze zwemmen ineens overdag volop in het rif. Tot zover leuk totdat ik opkijk en ik oog in oog met een Port Jackson Shark zwem, waar kwam die nou weer vandaan? De adrenaline stroomt even door mijn lichaam. Mijn buddy begrijp niet waarom ik ineens zo wild haaigebaren aan het maken ben, hij heeft alles gemist.

Vervolgens liggen er drie reuzenscorpioenvissen te relaxen, gekke leatherjackets, een wobbegong shark, een wandelende coneshell, een hele grote brasem, een klein scorpioenvisje bijna onder de hand van mijn buddy, oeps uitkijken. Er valt dus nog genoeg te beleven in ons rif, nu wordt het tijd voor een warme douche. Dan doemt er een grote zwarte wolk op. Wat is dat? Onderwaterbosbrand? BP olielekkage? Nee, ineens zien we de boosdoener drijven: een giant cuttlefish heeft al zijn inkt verloren en daarbij ook zijn leven. De week ervoor was deze cuttlefish nog onze filmster (zie foto’s huisrif). Zou mijn eerdere belager de dader van deze slachtpartij zijn geweest?

Voor ik het vergeet te vermelden nog het hoogtepunt van de dag: geen sharks, geen giant cuttlefishes maar een paarse iniemienie nudibranch (naaktslakje) van een halve centimeter. Binnenkort maar eens een tatoeage van purple iniemienie laten zetten op mijn bovenarm.

Ze zijn er weer

2010-06-28T17:35:00.011+10:00

Het whaling seizoen is geopend, er mag weer geschoten worden! Foto’s dan he!! Geen Japanse praktijken hier voor de deur anders sturen we de Sjie Sjeppert op je af. Vanaf het North Head National Park in Manly hebben we al de eerste whales gespot door onze binoculairs. Nu is het wachten tot de eerste komt uitrusten in onze baai. In de tussentijd vermaken we ons met een pod van ongeveer dertig dolfijnen die zich tegoed doen aan de scholen vis hiervoor. Dat ze hoogst illegaal aan het vissen zijn in een nature reserve schijnt ze niet te deren. Nou ja, als ze maar tonijnvriendelijk zijn.

Verder hebben we in navolging van de Duitse octopus Paul, onze huisoctopus Okkie vanonder zijn steen gehaald en hem de keuze voorgelegd: een oranje schelpje of een wit/blauw/rood schelpje. Onze Okkie koos zonder nadenken gelijk voor het oranje schelpje. We zijn benieuwd...

Broer van Okkie voorspelt de uitslag

Zaterdagavond

2010-06-22T11:23:00.008+10:00

Australie – Ghana.

Na dat we opgewarmd zijn met een overwinning van Nederland op Japan en wij door gaan naar de volgende ronde besluiten we Australie-Ghana in ons buurt Hotel te bekijken. Niet een hotel naar Nederlandse begrippen, maar Hotel in Australie betekend pub met gokkasten en veel televisies.

Aangekomen moeten we eerst in een rij met zeer hooggehakte dames met veel te korte rokjes staan en na het bekijken van onze ID worden we zowaar toegelaten tot deze uitgaansgelegenheid. Ondanks platte schoenen en een broek. De televisiezaal is geel-groen gevuld en de openhaard staat aan en maakt de ruimte een graad of 40. Oververhit bekijken we de wedstrijd.

Bij elk balcontact van het Aussie team klinkt een luid gejoel, het publiek is zeer enthousiast over de prestaties van hun Socceroos. Helaas werkt een van de sterspelers de bal uit het doel met behulp van zijn arm, echter volgens de hele zaal was het zijn borst. Onrecht! De scheidsrechter denkt er anders over en stuurt de speler van het veld. Hoe is het mogelijk. De spelers laten het er niet bij zitten en spelen nog een redelijke wedstrijd wat eindigd in een gelijkspel.

De komende dagen zijn de televisie commentaren weer lovend na het debacle tegen Duitsland en onze Pim is weer in ere hersteld. De Aussies kunnen toch wel voetballen. Er is alleen een ding dat de Australiers niet kunnen verkroppen: Nieuw-Zeeland doet het nog net even beter.

Lighting the sails

2010-06-18T11:16:00.005+10:00

Gedurende het Vivid festival, een initiatief van Laurie Anderson en Lou Reed, zijn de Opera Sails en andere markante gebouwen verlicht. Toch leuk als je aankomt met de Manly Ferry.

Film tips

2010-06-18T10:09:00.005+10:00

Het Sydney Filmfestival is afgelopen. Weliswaar niet zo groot als de Rotterdamse variant, op het programma was niets aan te merken.

Hierbij drie hoogtepunten:

Life during wartime - Todd Solondz
Mammuth - Benot Delpine
L'illusionniste - Sylvain Chomet

Hup Holland Hup, uit dat ding

2010-05-28T11:48:00.012+10:00

Nu de regen hier al twee weken met bakken uit de hemel komt denderen, zitten we tegenwoordig wel eens een avondje te zappen op ons (naar hedendaagse maatstaven) mini-TVtje. Als je begint bij 1 en eindigt bij 98 kom je respectievelijk tegen: Sport/Reclame/Soap/Nieuws/Reclame/FamilieQuiz/Reclame/Sport/Sport/Soap/Reclame /Sport/Sport/Sport/Reclame/Sport enzovoort, totdat je weer bij de eerste sportzender uitkomt. Heel af en toe zenden ze een goeie BBC documentaire uit, het liefst drie op hetzelfde tijdstip, maar het is voornamelijk bagger, misschien nog wel meer bagger als in Nederland.

Maar ze zenden hier gelukkig ook buitenlandse TV en radio uit. Zo zaten we van de week ’s avonds laat ineens in een radioprogramma (via de TV) waar een oergezellige Brabantse presentatrice oergezellige Hollandse meezinghits aan het draaien was. Holladiejee Fransjes Bouwer en Jantjes Smit die ook een grijpstuiver aan het WK willen verdienen. Gelukkig werd de muzikale pijniging onderbroken door een diepte-interview met de lokale dorpsgek die bij gebrek aan zingeving in zijn leven zijn verontwaardiging mocht uiten over het feit dat Ruud van Nistelrooy niet op het WK in Zuid-Afrika speelt.

Hé! Er zit een knop op je TeeVee!

Ruud mot zonodig ook mee

Bummer!

2010-05-14T19:47:00.005+10:00

Het is over met de pret. Geen gelummel meer op het strand, eindeloos de krant lezen, doelloos door het centrum fietsen, pielen op de gitaar, de hele dag liflafjes uit de koelkast snoepen en veel te vroeg aan het bier. En natuurlijk niet meer tot laat uitslapen, alhoewel dat er toch niet echt van kwam met die zon om een uur of zes ’s morgens op je kanus. Middagdutjes! Dat zal ik wel gaan missen. Lekker een beetje doezelen in de zon na een vermoeiende duik in de blauwe zee. Het is allemaal voorbij, Koos Werkloos moet weer aan de bak!

Ik kan het iedereen aanraden, effe een tijdje niet werken. Maar ik heb ook wel weer heel veel zin om maandag te beginnen bij Leighton Contractors, één van de grootste bouwbedrijven in Australië. Een dikke maand heb ik gebeld, geëmaild, geïnternet en ben ik op gesprek geweest bij diverse bedrijven. Ik werd er een beetje moedeloos van. “Ja ja, mooi CV heb je, maar uh we hebben nu even niemand nodig”. Uiteindelijk ben ik via een Australiër, die ik op een project in Nederland ontmoet had, aan dit contract gekomen. Dus had ik dat geleur met m’n CV net zo goed achterwege kunnen laten. Maar ja, als je álles van te voren weet… dan moet je beurshandelaar worden en dat schijnt nog erger te zijn dan IT-er.

Leighton Contractors

Censuur!

2010-05-04T18:30:00.009+10:00

Het aanbod van goede films in Australie is ver te zoeken. Daarom verheugden we ons op de aangekondigde vertoning van MICMACS in Manly. Echter tot onze verbazing hebben ze deze film geschapt om ruimte te bieden voor een slechte Amerikaanse romantische komedie waarbij je na de eerste minuut de afloop al weet en de violen niet ontbreken.

Op onze vraag aan de bioscoop waarom ze MICMACS ineens van hun programma gehaald hebben kregen we het volgende antwoord:

"Unfortunately, MICMACS has failed to deliver at the Australian Box Office and we are not heading into the big Summer Hits (US) which will limit our ability to fit in a lot of films. That said, we will watch this title and see if we can’t find a gap.. it’s it very clever and funny but tends to work only in student markets."

Eerder wekte een krantenartikel onze verbazing over een Italiaanse film "Salò o le 120 giornate di Sodoma (1975)" die binnenkort wellicht op DVD uitgebracht gaat worden na jarenlang verboden te zijn. Worden hier films uitgesloten? Na wat gegoogle vonden we onderstaand lijstje (dit is alleen het laatste deel, de lijst is nog veel langer. Zelfs "La dolce vita" is erop te vinden):

1990: A Nightmare on Elm Street 3 was banned for a brief period, but later released on VHS and DVD.
1992: Urotsukidoji: Legend Of The Overfiend becomes the first animated feature to be banned in Australia. A censored version of the film is later released.
1995: Twelve queer films are banned from Tasmania's Queer film festival, including Spikes and Heels, Coming Out Under Fire, What a Lesbian Looks Like, Mad About the Boy, 21st century Nuns and Sex Fish.
1996: The Frighteners was banned in Tasmania because of sensitivity to the nature of the then recent Port Arthur massacre. The film has since been televised and released on VHS and DVD without problems.
1997: Pasolini's Salò is re-banned, a ban still in force. I Spit on Your Grave is banned.
2000: Romance is banned, but is later passed on appeal by the OFLC with an R18+ rating.
2002: Baise-moi is banned after initially being passed with an R18+ rating.
2003: Ken Park is banned, and NSW police close down a planned screening of the film.
2005: The South Australian Classification Council upgrades the classification of 9 Songs from R18+ to X18+, effectively banning it in South Australia.
2006: The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986) was finally passed for official release in Australia.

Waarschijnlijk zijn de films slecht voor de Australische tere kinderzieltjes. Wij zijn natuurlijk geen kinderpsychologen maar de Australische beschermende opvoeding kan misschien in verband worden gebracht met het losbandige gedrag van de pubers.

Misschien dat het aankomende Australische filmfestival hoop biedt, in iedergeval voor een paar dagen. Er is nog veel te leren in Australie........op cultuur gebied dan.

Couch Potatoes

2010-05-02T09:03:00.003+10:00

Na bijna 6 maanden, 17678 kilometer, 134 flessen wijn, 823 biertjes (waarvan de meeste koud), 251 blikken opgewarmde extra spicy chili con carne, 47 caravan parks, 15 bush campings, 38 hotel/motels en 1 nacht op het logeerbed bij onze vrienden in Perth is er voorlopig een einde gekomen aan het reizen. We hebben nu een fijn appartement met een bed, een tafel, een bank en sinds gisteren ook weer een TV. En wat hebben we die kijkdoos gemist zeg: gisterenavond wel zeker 45 minuten gekeken eer we beiden in slaap zijn gedommeld!

Tja, wat zullen we dan eens bloggen nu onze reisavonturen zijn opgehouden? Oersaaie verhalen over hoe het is om in een vreemd land aan een baan te komen? Of over hoe je een hele dag op pad kunt zijn voor een TV kabeltje (waarom zit dat er *@*(*## niet bij als je zo’n ding koopt???). Hmm. Over harige spinnen dan, die we moesten verplaatsen naar het park verderop? Nee, dan wordt m’n moeder ongerust. Een leuk verhaal dan over de zwerfkat die niet meer weg wil nu we ‘m geaaid hebben? Kan niet, we mogen geen huisdieren houden. Tja, over de duikavonturen op het huisrif dan maar weer?

Vergeet het. We zijn gesetteld. We zijn burgerlijk, saai en verveeld. Maar we zijn nog nét geen 100% Australiër: we hebben nog steeds geen barbecue.

Brompton

2010-04-11T12:39:00.003+10:00

Opvouwbaar, makkelijk vervoerbaar, compact, Sydney proof, grappig,........o ja en het fietst ook nog eens heel lekker onze nieuwe aanwinsten. Helaas met helm, maar dan wel weer een hele mooie groene.

Huis & rif

2010-03-25T11:20:00.010+11:00

Nou het is gelukt hoor! En we zitten alsnog op de Bower Street in Manly. Niet in de bouwput, waar we dus bijna hadden gewoond (zie de vorige blog) maar een appartement of twintig verderop. In een huisje met een tuin en zo’n 30 meter van de zee in het midden van het Cabbage Tree Bay Aquatic reserve. Dat wordt het duikpak aantrekken in de keuken en dan lekker in de blauwe zee plonzen! We hebben er al een proefsnorkel gedaan en dat viel niet tegen, grote blauwe baarzen, inktvissen en veel klein spul.

Ook bij het verkrijgen van dit appartementje moesten we weer de Real Estate Agent maffia trotseren. Complicaties waren dit keer dat iemand al voor de viewing (de bezichtiging) een deposit (aanbetaling) had gestort en dat de eigenaar in Londen woonde, hetgeen de communicatie nogal vertraagde. Met een beetje Hollandsche onderhandelingstechniek is het ons toch gelukt om dit pareltje te bemachtigen. En niet te vergeten: bedankt Pete Perth voor het referentie zijn. Volgende keer zullen we je wel op de hoogte stellen ;-)

Huisrif

Onderdak

2010-03-22T09:11:00.004+11:00

Omdat we graag onderdak in plaats van onder doek willen slapen zijn we op huisjesjacht en dat valt niet altijd mee hier in Sydney. Zo zaten we bijna in een appartement aan zee op de Bower Street, ware het niet dat het pand ernaast toe was aan een grondige verbouwing van 12 maanden. Dit had de makelaar uiteraard verzwegen, lang leve google waar ook bestemmingsplannen te lezen zijn! De Verbouwer Street hebben we verbouwereerd afgeslagen.
..............wordt vervolgd.

Moreton Island

2010-03-13T15:53:00.010+11:00

Op de bonnefooi zijn we naar de ferry gereden die naar Moreton Island vaart. Dit eilandje voor de kust van Brisbane is het op één na grootste zandeiland van de wereld en heeft ook nog eens de grootste kustzandduin van de wereld. Het is maar dat je het weet. Australiërs zijn gek op dit soort statistieken. Is een al dan niet interessant object niet de grootste, kleinste, diepste, hoogste, droogste of vetste van de wereld, dan is dat het wel van het zuidelijk halfrond, van Australië zelf, van de betreffende staat, stad, dorp, gehucht of straat. We lachen ons rot!

Anyway, we konden op internet niet veel vinden over het eiland, maar het zag er op de kaart wel lekker groen uit. Er stond slechts één andere auto voor ons te wachten op de ferry en we besloten een praatje te maken om iets meer te weten te komen. De robuuste 4WD voor ons was eigendom van Phil en Ruth, een echtpaar op middelbare leeftijd dat ons gretig begon te voorzien van alle informatie die we nodig hadden. Waar het enige winkeltje zich bevond, waar we het beste konden kamperen en niet te vergeten dat we onze banden even leeg moesten laten lopen tot 18 PSI omdat er geen wegen zijn op het eiland. Oh? Well, you see, de weg is het strand langs het eiland met hier een daar een aftakking die het eiland doorkruist. O, ja we moesten dus ook even goed op de getijden tabel kijken, want je wilt niet verrast worden door het hoge water.

Na de overtocht van een uurtje landde de catamaranferry op het strand en reden we met halflege banden het zand op. Naast de ferry aanmeerplaats was een rij met wrakken geplaatst om een natuurlijke vaargeul te creëren. Deze wrakken zijn intussen met koraal begroeid en zijn de woonplaats van een verscheidenheid aan tropische vissen waaronder de Wobbegong shark, een prachtige haai van zo’n anderhalve meter die volkomen ongevaarlijk is. Net als bijna alle haaien trouwens. Het was geweldig snorkelen en duiken op de wrakken (zie de pics).

Toen we na aankomst naar onze bushcamping reden hebben we een verkeerde afslag genomen. We moesten bij de dertigste boom naar rechts, niet na de drieentwintigste. Na een dik half uur op een bijna onmogelijke zandweg dwars over het eiland heen (goed voor onze fourwheeldrive skills), kwamen we uiteindelijk weer uit in het resort waar we waren begonnen, maar nu aan de achterkant en er was geen weg door het resort zodat we weer dezelfde hobbelweg terug moesten. Althans dat vertelde een uiterst aardige man, een soort Tom Selleck (je weet wel, die van Magnum P.I.) met lachende samengeknepen ogen en een vrolijke snor.

Tom zat in een grote auto en bleek de opzichter te zijn en tevens het enige aanspreekpunt in het verlaten resort. Nadat we hem de weg gevraagd hadden en hij lachend uitlegde hoe we moesten rijden, zei hij ineens met een verontwaardigde blik in zijn ogen: hey guys, have you accidentally lost your camera today? Ineens werd ik lijkwit. DE CAMERA! Die ligt nog op het dak van de auto! Daar had ik ‘m na het het boodschappen doen even op gelegd bij het vullen van de koelbox met ijs. Volledig in het bezit genomen van de gedachte aan een ijskoud biertje, was ik de Nikon natuurlijk vergeten er af te halen toen ik wegreed. Snel keken we in de cameratas en inderdaad, hij was weg. Stom toeval wilde nu dat Tom hem gevonden had ergens in het zand, maar los van een krasje volkomen intact. Tom was zo slim om de foto’s te bekijken die op de camara stonden en herkende Raymonda. Thanks Tom!

De volgende dag zijn we op invitatie van onze nieuwe vrienden Phil en Ruth een half rondje over het eiland gereden, door duinpannen, over het strand en door kreekjes. Op de punt van het eiland bij de vuurtoren zagen we schildpadden, dolfijnen en een school zeekoeien in het water. In de blue lagoon, een zoetwatermeer, hebben we heerlijk gezwommen en zijn we afgekoeld van de hete dag. Die Phil en Ruth (en de meeste andere Australiërs) leven in een geweldig land. En ze weten het.

Brisbane

2010-03-13T09:16:00.004+11:00

Na Perth, Adelaide, Hobart, Melbourne en Sydney zijn we voor de volledigheid ook nog maar naar “Brisbun” gereden. Brisbane bleek helemaal niet zo Costa del Sol als we ons voorgesteld hadden, het is heel relaxed en een beetje alternatief, het saaie CBD buiten beschouwing gelaten dan. We verbleven in West-end, net over de rivier, een artistieke wijk met goeie restaurantjes en pubs met bandjes en sliepen in Franklin villa, een oud huis uit 1896 dat tot in de puntjes was gerestaureerd.

De volgende dag zijn we de stad in geweest, maar het regende zo hard dat we voor ons zelf een minifilmfestivalletje hadden georganiseerd. Voor het eerst naar zo’n nieuwerwetse 3DEE film geweest met zo’n hip brilletje op, Alice in Wonderland. Volgens mij was er in de jaren zeventig ook al een 3D rage, toen met rood/blauwe brillen, dus zo nieuw is het niet. Anyway, ik ben er niet kapot van. Het blijven toch een paar laagjes over elkaar heen gemonteerd en de randen van het beeld worden ronduit wazig. Ik had een brilletje met een deuk in het linkerglas, dus had ik sowieso al een knik door de film lopen. De tweede film (a Single man) was gelukkig weer gewoon ‘plat’.

Toen de volgende morgen de regen nog steeds niet voorbij was waren we bijna weer terug gereden naar Sydney, maar we besloten nog één laatste blik op het actuele weerbericht te werpen. Hmm… het ging iets opklaren, misschien toch nog even naar een eilandje voor de kust?

Franklin Villa

Sydney

2010-03-01T11:45:00.004+11:00

Voor de meeste mensen die naar Australië gaan is Sydney het startpunt. Die kunnen al uit het vliegtuig zien dat het een prachtige groenblauwe stad is. Maar ook als je 4000 kilometer vanaf de andere kant van Australië bent begonnen te rijden en je de weg moet vinden door deze megastad, krijg je het idee dat ‘t ‘wel aardig’ is. Maar op het moment dat je samen met de montere forensen de ferry pakt vanaf de overkant naar het CBD (’t centrum) en je bezig bent een vers bakkie cappuccino te verorberen, denk je ineens ‘This is great!’

Sydney is ook great in de betekenis van ‘groots’. Er doorheen lopen vereist iets van je uithoudingsvermogen. Wij deden er een uur of acht over om door twee aangrenzende wijken terug naar de ferry in het centrum te lopen. Ok, we werden wat opgehouden door leuke eettentjes, tweedehands boeken- en cdwinkeltjes, bandjes, een fruitautomaat, travestieten van de jaarlijkse Gay Parade en de Chinese nieuwjaarsparade.

De ontmoeting met die fruitautomaat was trouwens de eerste (en laatste) keer voor ons in Australië. En dat is best een knappe prestatie, want het schijnt dat 20 procent van ALLE gokautomaten wereldwijd zich hier in Australië bevinden. Terwijl hier toch nog geen één procent van de wereldbevolking woont! Dat we totaal niet begrepen wat de bedoeling was van die vijf bij vier rijen fruit, jokers, ruitjes en diamanten die voor onze ogen voorbij rolden, droeg niet bij aan het opbouwen van een ernstige gokverslaving. En dat we voor die ene dollar die we erin hadden gegooid ook nog eens tweedollarzesenzeventig terug kregen mag een Godswonder genoemd worden. Ik kreeg nog wel een uiterst verontwaardigde blik van de cassière dat ik dat beetje geld nog kwam ophalen. Ja hoor ’s, dat is een winst van wel 176 procent!!

O ja, nu we naar ’t noorden rijden en het wat meer tropisch wordt, komen we nieuwe, grappige geleedpotigen tegen. Soms in de boom boven onze tent, soms in de attributen in de voortent. Zie de foto’s voor wat hoogtepunten.

Hobart-Melbourne-Canberra

2010-02-16T08:55:00.002+11:00

Na zes(!) weken Tasmanië met pijn in ons hart toch maar weer de boot terug naar Melbourne genomen. Daar hebben we leuke levendige straatjes ontdekt met geweldige restaurants en pubs met goeie bands. Dat vooroordeel kunnen we ook weer bevestigen: Melbourne is de meest Europese stad van Australië. We zijn er zelfs naar musea geweest (lekker die airco!), maar na een paar dagen in 36 graden hadden we ’t wel weer gezien en hebben we in ‘t uiterst populaire Wilsons Promontory National Park ons tentje opgezet. Daar hebben we aardig wat buitjes op ons hoofd gekregen. Weer een vooroordeel onbevestigd: het regent hier ook! En het regent hier (in Batemans Bay) nu zelfs zo hard, dat we vannacht in een Motel zijn gebleven omdat de weg afgesloten is wegens ‘Flooding’.

We hebben ook nog Canberra aangedaan en dat lijkt inderdaad op Zoetermeer (nog zo’n vooroordeel). Daar moet je uh.. zeg maar van houden. Ongetwijfeld de stad met het meeste aantal hectare aan park. Het zou nét wat gezelliger moeten zijn. Maar het schijnt dat ‘gezellig’ niet te vertalen in naar het Engels. Ach, misschien maar goed ook.

Hiking

2010-02-05T15:49:00.006+11:00

De eerste zweetdruppels komen al bij het begin. Niet alleen van het stijl omhoog lopen, maar ook van het ontwijken van de giftige slangen die we tegenkomen. Voorzichtig lopen dus. Na een paar uur wanneer je je begint af te vragen waar je het allemaal voor doet, komt dan eindelijk de top in zicht. Dus warme kleding aan, vermoeide benen negeren, wind en zon negeren en doorlopen. Een half uurtje later zie je dat het niet de top was die je eerst zag, deze ligt uiteraard nog iets verder én iets hoger. Kortom doorlopen en dan… we zijn er! Het uitzicht is geweldig zover je kijkt zie je geen bewoonde wereld, spieren worden vergeten, het is heerlijk op de top.

Tijd voor de terugweg. Het pad is afgesloten, maar volgens een local hiker is het geen probleem deze route te nemen. We vertrouwen hem. De route gaat van het ene prachtige landschap over in weer een totaal ander landschap. Het is genieten totdat de route toch wel erg begroeid wordt en je van een pad nauwelijks meer kunt spreken, slangen spotten wordt moeilijker. Gaan we nog goed? Kompas erbij, hmm… de richting is goed. Doorlopen maar. Gelukkig zien we na een tijdje overeenkomsten met ons wandelkaartje en zijn we toch in de juiste richting gelopen. We zijn al zes uur onderweg en het wordt nu toch wel tijd voor een voetenbankje met een lekker biertje in de zon. Daar staat een bord: eindpunt nog tweeëneenhalf uur, pfff. Doorlopen. Met pijnlijke voeten en een grote glimlach wordt het voetenbankje en de versnapering gehaald. De nacht in de tent met een temperatuur rond het vriespunt maakte niet meer uit. Dat uitzicht hè.......

Culturele vitamine

2010-02-05T14:32:00.007+11:00

Bij gebrek aan culturele vitamine (we missen het filmfestival boehoehoe…) hebben we hier in Hobart maar wat cultuur opgesnoven. Een paar films en gisteren een optreden van stand-up comedian Austen Tayshus, een uitgerangeerd popidool uit de jaren 80 die nu in een achterafzoldertje in Hobart zijn cynische humor over zijn publiek (een paar man, een oude paardekop, een aboriginal zonder tanden en twee ‘Dutch backpackers’, wij dus) heen spuugt.

Erg gelachen, vooral als hij zijn gehoor (inclusief ons) onderhanden nam. Ja ja, ook de Dutchies waren fout in de oorlog en deden lekker mee met de Duitsers. We know. De barman met kort lontje werd aangesproken op zijn rastakapsel (go get some shampoo man, you are 40 years too late with that and back then they only wore their hair like that because they didn’t hád any shampoo!).

Een stelletje (type stoere tattoo bink met klein hartje samen met zijn viswijf) begon zich met de show bemoeien en riepen dat ‘Port Arthur jokes’ echt niet konden omdat die te gevoelig lagen. In 1996 slachtte een gestoorde man namelijk 35 mensen af in Port Arthur niet ver van Hobart. Ja dat is niet leuk natuurlijk. Maar comedy is ook een manier om trauma’s te verwerken. Ondanks herhaaldelijke verzoeken van Tayshus (“Why don’t you leave bold cunt? Oh, I shouldn’t have said bold…”) weigerden ze de zaal te verlaten . Tja, dan moet je ’t zelf maar weten.

Austen Tayshus on utube

Oeps...

2010-01-31T18:56:00.000+11:00

Tja, die borden staan er toch niet helemaal voor niets. Smalle gravelweggetjes met drassige bermen én wildlife dat elk moment voor je auto kan springen.

Ps. Alhoewel de kleur en het model wel op ons autootje lijkt, is/was het toch echt iemands anders autootje hoor ;)

Camping is hard!

2010-01-31T18:40:00.000+11:00

Aussies love the outside, so do we. But while we are a bit primitive with our tiny tent, the Aussies bring all the luxuries they have at home with them while camping (from satellite discs to special outside toilet tents to barbeques on wheels, some even tow a small car with them) and they are proud of it too. The other day I was passing another one of these monstrous motor homes at the park where we set up our humble tent the night before. I stretched my neck and looked up to see if this thing actually did had a roof. I shouldn’t have done that. Just when I wanted to walk on, the owner of the caravan rushed out fulminating “Hey mate! You where looking at the ‘Van’ now weren’t you? Come on in and I’ll show you around!” and he grabbed me by the arm.

Before I knew it, I was standing in his property he and his wife must have been saving up for all their lives (ending up with their thongs in the shared toilets). The owner explained the Van in full detail to me: “So here you have our dishwasher, there is the build-in computer with broadband internet, third door on the left you’ll find the amenities and look at this: what do you think this is?” Uh… a table? I replied. “Haha! You think it is huh, but look at this…”. He lowered the table a bit and put some cushions on it that he had grabbed out the closet. “You see!” he said with a big grin on his face “It’s a bed now!”.

NO, IT’S A TABLE WITH CUSHIONS ON IT!
(I should have said anyway…)

Happy people have no stories...

2010-01-13T17:37:00.001+11:00

... maar happy people hebben nog wel een paar fotootjes! Zoals up&close met de zeeleeuwen in een kelp forest, weer een fabulous beach, of een steile wandeling eindigend op loodrechte kliffen van 250 meter (en dan met Tasmaanse windstoten...) check de fotootjes dan maar ;)

ps. voor degene die het maar vervelend vinden dat ik nog steeds niet aan het werk ben: ik heb zo net met een job recruiter aan de telefoon gehangen, die iets in Adelaide voor me had...

Platypus

2010-01-09T01:12:00.000+11:00

Nu schijnt het erg moeilijk te zijn in het wild een Platypus (vogelbekdier) te spotten, echter naast ons cosy B&B in zuidwest Tasmanie was een sloot waar de Platypussen na vijf minuten nieuwsgierig in de lens keken tijdens hun jacht op de bodemdieren. Dat is nou relaxed wildlife spotten... met een koud biertje in je hand!

De volgende dag was echter afzien omdat de top van de berg gehaald moest worden. In dit geval een berg van 1250 meter, dat lijkt niet veel, maar met een ijzige wind en een temperatuur van een graad of vijf (dat is ook Tassie) was het een hele onderneming om de top te halen, maar wat een geweldig uitzicht! Tasmanie is tot nu toe erg mooi, relaxed, bizarre natuur en vooral erg gezellig. Wordt vervolgd....

I like …… Birds

2009-12-31T16:58:00.001+11:00

Rare vogels heb je overal, maar in Australie zijn ze wel erg raar. Als de zon opkomt begint de Atari bird (Magpie) talloze computerspelletjes te imiteren, ‘pliepprrrrillliiupuup’. De andere vogels worden dan ook wakker en je hoort steeds meer bizarre geluiden. De Bierfles vogel (soort duif) blaast de hele dag in een leeg bierflesje ‘phoooooeh….’ en de papegaaien hebben vaak luide hectische vergaderingen.

De irritantste van allemaal is Cry baby bird (soort zwarte raaf), de naam zegt genoeg. Laatst hoorde we een andere merkwaardige vogel: de Hitler bird. Deze scandeert de hele dag ‘hitlr, hitlr, hitlr’, rare vogel. De Mocking bird (kaketoe) lacht je vanuit een hoge boom geheimzinnig uit alsof hij er meer van weet. De gezelschapsvogel Kookaburra koekeboeraat er lustig op los terwijl hij je op korte afstand nieuwsgierig in de gaten houdt.

Niet alle vogels zijn anders dan in Nederland, ook hier is de Fish and chips bird (meeuw) op talloze eetplekken vertegenwoordigd én alle verdwenen Nederlandse mussen zitten hier gewoon lekker in het zonnetje de kruimels van je bord te eten, een soort Immigration birds dus.

When you like birds net als Eels en ik: in het fotomapje Birds op Picasa zijn er verschillende al vastgelegd en zal af en toe worden aangevuld met een nieuwe vreemde vogels.

Computer says no

2009-12-31T14:04:00.001+11:00

Tasmanië is dus een erg populaire vakantiebestemming voor de Ozzies. We waren pas op de ferry geboekt voor januari, maar besloten toch maar ’s langs te gaan om te kijken of we niet eerder mee konden. Melbourne is leuk, maar ook gewoon een héle grote stad, dus daar ben je op den duur wel klaar mee. Onze ferryboeking hadden we aan het loketje gedaan bij een tengere jongenman met gestileerd zilverblond geverfd haar. Nou zijn we niet homofoob, maar deze dude hield duidelijk meer van mannen dan van vrouwen en dat mag best, alleen moet hij dan niet zijn middelbare schoolfrustraties op ons afreageren. Oké, we hadden dus al een keer gevraagd of we niet eerder konden gaan als er een plekje vrijgekomen was, maar je hoeft ons niet met een verveelde blik toe te bijten dat echt alles vol zit en we het wel kunnen vergeten. “Let’s see…. oh sorry, computer says no”.

De dag erna (want wij zijn nu eenmaal koppige kaashoofden) gewoon nog eens gevraag en ja hoor, een aardig en spontaan meisje (onze dude had gelukkig vrij) boekte ons in voor de Ferry van de volgende morgen. Must be our lucky day! De overtocht van een uur of negen verliep vlekkenloos over een strakblauwe oceaan. En na drie uurtjes rijden zijn we in Tasmanië’s super relaxte hoofdstad Hobart aangekomen, best een verademing na de gekte in Melbourne. En het is hier nu nog wel op z’n drukst vanwege de Sydney-Hobart zeilrace.

In Hobart ongeveer de laatste hotelkamer geboekt die er nog over was (lucky day again). Dus straks New Years Eve vieren in een zwoele zomernacht. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen! Gewoon al die feestdagen in augustus vieren, ken je lekker buiten blijven, genieten van je koude biertje en vuurwerk afsteken zonder dat je handen d’r af vriezen. Hier in Australië is vuurwerk natuurlijk wel uit den boze wegens bosbrandgevaar. Er is vannacht alleen een centraal vuurwerk in de haven.

Voor strakkies: cheers!
En een gezond new year enzo :)

Kerstbonen

2009-12-25T15:33:00.000+11:00

Ho ho ho maar, deze kerst het laatste plekje kunnen bemachtigen op camping van Sorrento, da’s twee uur rijden ten zuiden van Melbourne. Hier hebben we gisteren twee kantduiken gemaakt bij de jetties met Jeremy, een local guide. Ondanks een overvloed aan plakplaatjes op z’n armen, toch een toffe gast. Hij wist veel te vinden op de zeebodem: zeepaardjes, seadragons en de blue-ringed octopus (zie de duikfotootjes). Die blauwgeringde octopus is niet groter dan een kinderhand, maar toch één van de meest giftige zeebeesten die er bestaan. Als je pech hebt en hij bijt je, heb je nog 20 minuten om van je duik te genieten, het ziekhuis haal je namelijk toch niet.

We zijn ook nog twee dagen in Melbourne geweest waarvan het één dag tegen de 40 graden was. Dan krijg je een beetje het idee dat je in Dubai loopt, oef. Dat iedereen druk aan het krioelen was voor de verplichte kerstinkopen hielp ook niet mee. Maar ja, we moesten toch ff de boot naar Tasmanië boeken hé. Jammer dat die boot aardig volgeboekt was, we gaan nu pas 3 januari 2010. Dus moeten we nog iets verzinnen in de tussentijd. Morgen maar weer eens een bootduikje doen (dive is hard).

Op de camping zit iedereen al vanaf vanmorgen aan de alcohol en hier en daar zitten er wat Ozzies met een hertengewei op lux gedecoreerde kreeft te verorberen aan hun campingklaptafeltje terwijl ze ‘Merry Christmas’ aan het Skypen zijn. Wij gaan zo maar eens een blikkie bonen op ons gaspitje zetten. Zielig? Welnee, in Melbourne hebben we in een paar heel goede restaurantjes gegeten hoor, dus we komen niks te kort.

Kangaroe eiland deel II

2009-12-17T00:00:00.000+11:00

De tweede dag veranderde het horror eiland in een grote geweldige dierentuin. Allereerst hebben we zeeleeuwen op een rots van dichtbij kunnen bekijken. Daarna kwamen we terecht op een camping in een wildlife reserve met koala’s boven de tent, kangaroes en wallabies naast de tent en echidna’s (reuze egel) etend langs de weg. Zodra het donkerder werd kwamen er steeds meer geluiden en beesten uit hun schuilplaats vandaan, waaronder de common brushtail possum, die erg op een schattig poesje leek, maar vals kijkend op me af kwam. Verder nog wat zeehondjes op het strand, steile kliffen, een verlaten wit strandje, blauwe zee, wandeltochtje door een vallei en alweer een verlaten strandje. Kortom voor de dieren- en verlaten-strand-liefhebber een groot genot. Helaas vertrekt morgen de boot weer en het schijnt dat de kindervakantie begonnen is, dus dat wordt zoeken naar een plek zonder hinder.

Kangaroo Horror Island

2009-12-16T18:36:00.000+11:00

Na Adelaide hebben we de boot genomen naar Kangaroo Island en hebben we voor het eerst in een YHA (jeugdherberg) geslapen. Onze hostelgenoot bleek een lijkbleke bonkige Duitser met lang vet haar die we al snel liefkozend Frankie (naar het monster van) noemden. Deze verschijning zat met een stel boerende Aziaten in de gezamelijke keuken iets naar binnen te werken dat nog walgelijker stonk dan de blikjes goedkope kattevoer die ik mijn poes wel eens voorschotelde.

’s Avonds hebben we meegelopen in een overboekte pinguïntoer waarbij we met 25 mensen en een gids met een klein rood zaklampje pinguïns van een centimeter of 20 (de kleinste van de wereld, hebben wij weer) probeerden te spotten. Who’s watching who? Eén van onze tourgenoten woog tenminste 200 kilo en kon daarom niet meer normaal adem halen. Hij snurkte dan ook ongegeneerd door het inleidende verhaaltje van de gids heen. Dat hij de tocht van een kleine kilometer op zijn witte flip-flops met succes beëindigde vonden wij dan ook het hoogtepunt van de tour.

Gelukkig vonden we na het officiële gedeelte zelf een véél beter plekje en zagen we in het licht van een baggerboot twee zwart-witte gestalten het strand op wiegelen op weg om hun kroost in de duinen te voederen met vette vis. Met een fles wijn erbij hebben we daarna nog wat Wallabies zien schuifelen onze avond was toch weer goed. Dat we daarna in de YHA die kakkerlak op het bed moesten verplaatsen naar zijn natuurlijke leefomgeving (de biobak buiten) deerde ons niet meer. Schijnen trouwens verstand van voetbal te hebben die taaie torretjes.

’s Morgens bij het douchen bleek Frankie ineens borsten te hebben, hadden we dat even verkeerd ingeschat zeg... Entschuldigung!!

Eigen nest is goud waard

2009-12-16T18:24:00.000+11:00

Na de woestijn zijn we via 't schiereiland Eyer naar Adelaide gereden. Dat is zo'n 800 km om, maar we dachten dat 't wel mooi zou zijn. Hm... als je van graanvelden houdt misschien wel, verder voegde het niet veel toe. Ik wilde in Port Lincoln gaan cage-diven met Great Whites (mensenhaaien), maar helaas, die toer bleek volgeboekt te zijn. Heel dat pokke-eind (is dat met één of twee ennen?) voor niks gereden.

Op de camping ook al geen geluk: bleek dat we onze tent precies op een nest agressieve zwarte reuzenmieren hadden gezet. En die wondertjes der natuur worden pas 's avonds actief. Interessante beestjes, scherpe kaakjes ook en uitgerust met net genoeg gif om je lekker te laten krabben. In het donker ook spannend als je niet weet waardoor je precies wordt gebeten. Toch maar een stukje verhuizen dan. Maar bij het ietwat overhaast verplaatsen van de tent brak één van de twee tentstokken. Dus hebben we de nacht in een half opgebouwd tentje gelegen. Goed bezig. Nu hebben we dan toch maar een familietent gekocht en eigenlijk bevalt dat best ;)

In Adelaide zijn we lekker tot rust gekomen, een beetje shoppen en voor de tent hangen op de luxe camping en natuurlijk de stad verkennen. And a nice city it is! Volop leuke cosy restaurantjes en artie (maar geen snob) tentjes. Én er staat een heel groot zwart gebouw in het CBD (het centrum) waarop in rooie letter ORACLE staat... ;)

Crossing the Nullabor

2009-12-03T21:50:00.000+11:00

Zo dan, in twee dagen evenveel kilometers gevreten als in de laatste vijf weken. Maar ja d’r was dan ook niet heel veel te zien in de Nullabor, dus maar even doorgejakkerd (sorry pa ik had beloofd ’t niet te doen, maar kon het niet laten). Nu bijna ongeschonden (op een bebloed hoofd door de openstaande achterklep van de Nissan en een geplette mobiele telefoon na) aangekomen in Ceduna. We hebben overnacht in een David Lynch-achtige roadhouse waar de moteleigenaar een glazen oog had en de locals een grijns op hun gezicht alsof ze er “meer van wisten”. De hele clan zat ’s avonds aan de buis gekluisterd in de ranzige bar waar het naar opgedroogd bier rook en de afscheidsgroet “CEEYAH!” ging door merg en been. Langs de weg aardig wat dooie beesten (roadkills), één wombat maar voornamelijk kangaroes. Voor de afleiding hebben we ze geteld en we kwamen uit op ongeveer tien per uur, da’s om de tien kilometer één.

Life’s a beach

2009-12-01T23:43:00.000+11:00

Hey trouwe blogvolgers, leuk dat jullie er nog zijn ;) we hadden namelijk niet veel tijd c.q. internettoegang de laatste tijd. We hebben niet stil gezeten sinds de laatste log hoor: in Albany hebben we duikgear aangeschaft: ik een paar handschoenen (watje), Ray bijna een hele duikset (zonder handschoenen) en daar hebben we dan ook een aantal boot- en kantduiken gemaakt. Mooie onderwaterwereld, veel kelp (soort zeewier), gekleurde tropische visjes (gezien het koude water best raar), Ray’s (stingrays dan he) én zeeleeuwtjes/hondjes! Die zijn zó lief, je zou ze bijna doodknuppelen uh, doodknuffelen. Albany is by the weg een erg leuk stadje, we voelden ons er zo goed als thuis (oh oh…). We hebben er ook een minicruise gemaakt met een catamaran met John als kapitein, een grappige oude geoloog, die erg veel te vertellen had, maar niets wat we nog niet wisten natuurluk ;)

Daarna via een desolaat en weinig hoopvol plaatsje Hopetoun naar Esperance gereden. We hebben vanuit Hopetoun in het Park Fitzgerald een ‘berg’ beklommen (een meter of 300 hoog) maar omdat de rest zo vlak is heb je wel een mooi uitzicht. Daarna dus Esperance. Deze plaats is vermaard om zijn beaches, the beste van Australië wordt gefluisterd. Hmm… ’t Is natuurlijk geen Maasvlakte, maar ach ja ze zijn best aardig. Met een beetje fotoshoppen krijg je best een mooi resultaat.
Voor de kust van Esperance liggen een aantal eilanden, één ervan, natuurreservaat Woody Island, is per boot te bereiken en je kunt er zelfs overnachten. Dus dat hebben we dan maar gedaan. Het was nog geen hoogseizoen, dus er bleven slechts een handvol mensen slapen op het eiland. Samen met de locals hebben we ons prima vermaakt en werd het naar Australische campingbegrippen vrij laat. (het is hier bijvoorbeeld op de camping nu om 20:15 al helemaal stil op het geklop van een laptoptoetsenboordje na)

Alle foto’s hebben we bij elkaar gegooid, zitten best leuke tussen, check it out we gaan ook maar ’s op stok. Morgen richting Nullarbor, op naar de woestijn en 40+ graden.
J: LEKKER!
Ray: BAH!!

Voor de foto's: zie de link rechts, "Foto's Australie" (dummies)

Zeezicht

2009-11-19T14:02:00.000+11:00

Na de eucalyptusbossen van Pemberton uitgewaaid in Windy Harbour. Fijn weer zeezicht! Helaas werkt de watertemperatuur nog steeds niet mee. Verder oostwaarts voor een ‘tree top’ walk door alweer die hoge bomen en eindelijk een stukje gefietst in Denmark voordat we fietsen verleren. Uiteraard met de verplichte helm, want levensgevaarlijk dat fietsen… (nu blijkt dat die helm wel handig is voor een hevige onweersbui). De buitentemperatuur gaat ons ook tegenwerken, want het is nu zo’n 17 graden in Albany met veel wind en regen, kortom gewoon Hollands weer. Tijd dus voor een museumbezoek: een oude walvisfabriek met veel bloederige verhalen, maar gelukkig al jaren niet meer in gebruik. De kust van Albany is spectaculair met blowholes, een natuurlijke brug (zie foto’s) en een behoorlijke kloof. De 4x4 heeft zijn eerste lekke band gehad, wat gelukkig snel verholpen was gezien er in het gehucht waar we op dat moment waren toevallig een bandenshop zat. Klaar voor de volgende etappe.

http://picasaweb.google.com.au/jvmeenen/Australia200911Denmark#

1000 kilometer

2009-11-17T16:33:00.000+11:00

We hebben nu zo’n 1000 kilometer gereden in 2 weken, dat schiet dus niet op als we Tasmanië nog willen bereiken voor de Kerst. Maar we nemen dan ook alle tijd om het Zuid-Westen te verkennen, want straks komt de eindeloze woestijn van de Nullarbor Plain (wat zoiets betekent als ‘no trees’). Dan rijden we wel ff door ok. Na de kust te hebben gevolgd langs Busselton, Margaret River en Augusta zitten we nu in een boshuisje in Pemberton. En blij dat we zijn dat we niet meer op de camping zitten: nog even los van het feit dat we een bed hebben (jaaaa geen rugpijnmatjes meer!) heeft het gisternacht alléén maar geregend met bliksem en donder. Arme backpackers in hun lichtgewicht tentje. Nou ja niet te vroeg smilen, want wij zullen ook nog wel wat regenachtige nachten meemaken. In Augusta ging het ook al los en daar stonden we dus op de cramping. Mooi gezicht die bliksem over het woud, maar je tent inpakken in de regen…

Langs de kust hebben we een aantal grotten bezocht, de ene nog bizarreder dan de ander. En ik heb nog ff gesnorkeld in Hamilton Bay. KOUD dat water…! Ik had mijn duikvest met cap aangetrokken en zodoende kon ik het ongeveer 20 minuten uithouden. In Pemberton nog in een freshwater lake gezwommen, ook niet al te warm, maar al véél zwembaarder dan de zee. In Augusta een leuke cruise gedaan op de Blackwood river. Er waren slechts twee andere toeristen dus had de touroperatorrin er eigenlijk niet veel zin in. Met Rotterdamse tegenzin besloot ze toch om met ons in zee te gaan. Later draaide ze wel weer bij toen ze moest lachen om de naam ‘yaahroooonn??’. Tja, bedankt Pa & Ma voor mijn internationaal makkelijk uitspreekbare naam. Misschien toch een nickname voor mezelf bedenken. Twee dolfijntjes en een White Belly Sea Hawk gespot die een vis in zijn klauwen had die minstens evenveel als hemzelf woog. Een hoop Pelikanen ook, wat chagrijnige beesten zijn dat dan.

PS. zie fotootjes

http://picasaweb.google.com.au/jvmeenen/Australia200911MargaretRiver#

More wildlife

2009-11-07T22:40:00.000+11:00

Terwijl de motten zo groot als pingpong ballen tegen ons beeldscherm opbotsendnonsmm,,... (want het is hier al aardedonker) ff snel een bloggie. Gisteren op Eagle Beach in Cape Naturaliste een paar Humpback whales uit het water zien springen, wat een uitslovers! Fijn strand trouwens, helemaal niemand behalve wij :) En de Humpbacks dan he. Daarna ons eerste wandelingetje naar de vuurtoren gemaakt en na ongeveer 20 meter lopen de eerste wildlife slang, live dus. Een bruine van ongeveer anderhalve meter zo’n drie meter voor onze sandaaltjes over de weg gekronkeld. Interesting. Geslapen op een surfdude camping in Yallingup. Nou ja het waren surfdudes in hun midlife crisis. Met vrouw (die inmiddels al aardige kenaus waren) en huilende kroost een beetje herinneringen aan vroeger ophalen. Hun surfboard deed ondertussen dienst als commode. Vandaag de spookachtige Ngli cave bezocht. Daarna wijn geproefd en marron (rivierkreeft) gegeten in een Winery, da’s vrij vertaald een wijnerij. Op de WC kwam Ray oog in oog met nóg meer wildlife, een lekkere vette spin, zie de pictures…

Feeding time!

2009-11-04T22:05:00.001+11:00

Da’s weer eens wat anders dan de eendjes voeren in de Rotte: kangoeroes voeren! Wat een lieve beesten zijn dat dan, niet opdringerig en ze bijten ook al niet in je hand als je ze iets voorzet. We moesten er een schoolbus met blèrende kinderen voor trotseren, maar dan heb je ook wat. Daarna naar de Peel Zoo gereden en dat was een stuk relaxter: we waren de enige! Met een privé guide de koala’s geaaid (ze ruiken inderdaad naar eucalyptus). Toen we terugliepen langs de wilde katten zagen Ray en ik ineens een poezenspeeltje dat verdacht veel op een slang leek. Dus wij maar de parkopzichteres gewaarschuwd, bleek het de dodelijkste slang van Australië te wezen: de Tiger Snake… brrr, dit exemplaar had genoeg gif om 12 volwassenen om te leggen (11 spelers van die club uit 020 + trainer?). Kordaat optreden van de lady from the park voorkwam een vroegtijdig einde van die lieve poesjes (en van ons?).

http://picasaweb.google.com/jvmeenen/Australia200911#

Penguin Island en Seal Island

2009-11-04T22:03:00.001+11:00

De boot genomen in Rockingham en naar Pinguin eiland gevaren. Dat eiland kunnen ze beter ‘zeemeeuw eiland’ noemen, want de enige pinguins die we hebben gezien waren in het opvanghuis, in Blijdorp zie je er meer! Schijnen die rotbeesten alleen ’s avonds tevoorschijn te komen, wat een namaak toerie attractie is dat dan… Wel veel mooie pelikanen, dat maakte weer een hoop goed. En als toetje de volgende boot naar Seal Island genomen, waar de robben jaloersmakend op het strand lagen te bakken met hun speklagen.

Yanchep

2009-11-04T21:51:00.003+11:00

Met onze uitermate vriendelijke postbewaarders zijn we meegenomen naar Yanchep National Park, our first Ozzie wildlife tour. Dit om bij te komen van onze inburgeringcursus: de Halloween BBQ in een Perth suburb met motorrijders in zwarte leren jacks die rondliepen met plateaus zelfgebrouwen bocht (jelly vodka schnaps of zoiets, au) en witches die de meest lekkere hapjes serveerden, nothing wrong with that! Maar Yanchep maakt je in een klap weer nuchtert: de eerste koala’s én kangoeroes!

Four by Four in action!

2009-10-31T02:33:00.000+11:00

Nou we hebben ‘m, onze eerste 4x4, en het eerste wat we doen is de Ikea inrijden. Daarvoor ga je nou viertienduizendhonderdentweeënnegentig kilometer voor vliegen. Tja, we hadden toch serviesgoed en een blikopener nodig en we beginnen verslaafd te raken aan de halve liters ice coffee, niks mis mee! En zelfs bij die grötgrütter uit Zweden te köp.
De auto rijdt geweldig, alleen gaan bij het afslaan steeds de ruitenwissers aan…keep left!

Alles is geregeld nu, de komende weken zuidwaarts voor vakantie...

Frocodile Hunter

2009-10-28T01:38:00.001+11:00

So we had an unpleasant surprise this afternoon… while my Sheila and I were zipping on our ice cold pint of Fosters I heard a splash in the pool. Immediately two things ran through my mind: one, it’s a giant Salty Croc that has been hunted to near extinction by some bully boys next door, or two: it is the ultra deadly Green Spotted Garden Frog. My worst fear came true, it was the frog and it had the size of a small basket ball!

Now I get called an adrenaline junkie every other minute, and I'm just fine with that. I mean, I have no fear of losing my life - if I have to save a crocodile, snake, redback spider or a frog, mate, I will save it. But this was no ordinary frog, because when the Green Spotted Garden Frog strikes, it can be that quick that if they're within range, you're dead, you're dead in your tracks. And his head weighs more than my body so it's WHACK!

But since my misses was standing on the side of the pool, I decided to catch this lethal creature with my bare hands. So here I went in and stalked silently towards my prey. But then something totally unexpected happened: the gardener from the Sunmoon resort (the place where we stayed) came walking towards to pool with a large scoop net. Before I could blink with my eyes he scooped out the frog while he said ‘sorry mates, happens all the time with this stupid toads, they just love pools!’.

Legal disclaimer: Every cent we earn from Frocodile Hunter goes straight back into conservation. Every single cent.

Humpback highway

2009-10-24T00:53:00.000+11:00

Onderweg van de Kimberly naar Antartica migreren langs de kust van Perth talloze humback walvissen. Vandaag hebben we met een boot deze beesten met longen zo groot als een Toyota Camry?? (volgens de gids) bekeken. In de jaren zestig waren er maar 300 beesten over, nu is de populatie terug op 21.000, leve het broeikas effect!!! (of zijn de Japanners allemaal vegetarier geworden?) Helaas gaven ze geen uit-het-water-spring-show weg, moesten we dan toch die extra's bijbetalen...?

Sign of life

2009-10-22T11:08:00.000+11:00

Afscheid genomen op Schiphol, een slik en een snik. Here we go then. Vlucht goed verlopen, douane een makkie. We waren gewaarschuwd dat je bij aankomst in Australië volledig zou worden doorgelicht, zo van “wat kommie doen?” en dat je koffer zou worden doorzocht. Viel reuze mee.

Koffertjes ook allemaal netjes aangekomen, maar het was toch weer schrikken van de hoeveelheid kilo’s. Ook de Hongaarse taxichauffeur vloekte wat binnensmonds toen hij probeerde een van de koffers op te tillen. Solly Meet. Aardige vent verder en hij gaf ons nog wat handige tips over Aziatische criminelen, witte haaien en het graf van de ex-zanger van AC/DC die ergens in de jaren tachtig overleed aan een acute alcoholvergiftiging.

Hiernaast een fotootje van ons eerste onderkomen. Prijs viel best mee, maar er is dan ook niet veel comfort. Tja het is tijdelijk hé, tot we een baan hebben gevonden en zo.

Inpakken en wegwezen....

2009-10-14T02:03:00.000+11:00

Nou hebben we alles? Ff 't lijstje erbij:

- onderbroek
- tandenborstel
- credit card
- paspoorten
- not so lonely planet
- rekeningen stamkroegen betalen
- kat aan de boom binden
...

Ok, check, done, take off.